மின்னம்பலம் மின்னம்பலம்
பகல் 1, சனி, 19 செப் 2020

தமிழ் படைப்புகளில் வெட்டுக்கிளிகளின் தாக்குதல்!

தமிழ் படைப்புகளில் வெட்டுக்கிளிகளின் தாக்குதல்!

ஏப்ரல் 11 ஆம் தேதி இந்தியாவுக்குள் நுழைந்ததில் இருந்து குஜராத், ராஜஸ்தான், மகாராஷ்டிரா, மத்தியப் பிரதேசம், பஞ்சாப், ஹரியானா மற்றும் உத்தரப்பிரதேசத்தில் சுமார் 35,000 ஹெக்டேர் பரப்பளவில் பாலைவன வெட்டுக்கிளிகள் சூழ்ந்துள்ளதாக அரசு அதிகாரிகள் தெரிவித்துள்ளனர். முக்கியமாக ராஜஸ்தானில் இருக்கும் 7 லட்சம் ஏக்கர் நிலங்களில் இருக்கும் பயிர்களை இந்த வெட்டுக்கிளிகள் மொத்தமாக தின்று தீர்த்து இருக்கிறது.

கோடை காலங்களில் மட்டும் படையெடுக்கும் இந்த வெட்டுக்கிளிகள் வட மாநிலங்களில் அதிக பாதிப்பை ஏற்படுத்தி வருபவை. இந்த சூழலில், நம் தமிழ் படைப்புகளில் இது குறித்த பதிவுகள் காணக்கிடைப்பது ஆச்சரியத்தை ஏற்படுத்தியுள்ளது. சென்றாண்டு சூர்யா நடிப்பில் வெளியான காப்பான் படத்தில், இயக்குநர் கே.வி. ஆனந்த் இது குறித்து முன்னரே பேசியிருக்கிறார். இதனால் என்னென்ன பாதிப்புகள் ஏற்படும், விவசாயம் எவ்வாறு வீழ்ச்சியை நோக்கி செல்லும் என தத்ரூபமாக காட்சிப்படுத்திய இவர், மடகாஸ்கரில் இதற்கு முன்பே தான் இதை நேரில் கண்டதாக கூறியுள்ளார்.

டைம்ஸ் ஆஃப் இந்தியா நாளிதழுக்கு அவர் அளித்த பேட்டியில், "மடகாஸ்கரில் 2012ஆம் ஆண்டு மாற்றான் படப்பிடிப்பின் போது தான் வெட்டுக்கிளி தாக்குதல்களைப் பற்றி அறிந்தேன். வெட்டுக்கிளி தாக்குதல் நடந்தபோது நான் ஒரு காரில் பயணம் செய்து கொண்டிருந்தேன். இதனால் கிட்டத்தட்ட 30 நிமிடங்கள் காத்திருக்க வேண்டிய கட்டாயம் ஏற்பட்டது. நான் எனது வண்டி ஓட்டுநரிடம் இந்த நிகழ்வு பற்றி கேட்டேன், அவர் அதை எனக்கு விளக்கினார். பின்னர், நான் அதைப் பற்றி படிக்கத் தொடங்கினேன், எனது உதவியாளர்களும் அதைப் பற்றிய பல சுவாரஸ்யமான தகவல்களை எனக்குக் கொடுத்தார்கள். கடந்த சில ஆண்டுகளாக இந்த எண்ணத்தை என் மனதிற்குள் வைத்திருந்தேன். அதை காப்பானில் ஒரு முக்கியமான காட்சியாக பயன்படுத்தினேன், ”என்று அவர் நினைவு கூர்ந்தார்.

தமிழ் இலக்கியத்தில் மிக முக்கியமான நாவலாக கருதப்படும் ‘கோபல்ல கிராமம்’(1976) நாவலில், எழுத்தாளர் கி. ராஜநாராயணன் வெட்டுக்கிளிகளின் தாக்குதல் குறித்து எழுதியிருக்கிறார். நாவலில் வரும் அந்தப் பகுதியை இங்கே கொடுக்கிறோம்:

"ஸ்ரீனி நாயக்கரும் எங்க்கச்சியும் ஓடிவந்து முற்றத்தில் பார்த்தபோது திடுக்கிட்டுப் போனார்கள்.

அவர்கள் பிரியமாக வைத்து வளர்த்த கறிவேப்பிலைச் செடி மீது இலை தெரியாமல் விட்டில்கள் (வெட்டுக்கிளிகள்) மொய்த்துக்கொண்டிருந்தன.

அவைகளை விட்டில்கள் என்று சொல்வதா அல்லது அதுக்கு வேறு ஏதாவது பெயர் உண்டா என்பது அவர்களுக்குத் தெரியாது. பார்த்துக்கொண்டிருக்கும் போதே அந்த வளர்ப்புச் செடியில் ஒரு இலைகூட இல்லை!

அதில் உட்கார்ந்திருந்த விட்டில் பூச்சியின் நீளம் முக்கால் சாண் ஒருச்சாண் என்றிருந்தது! இதுக்கு முன்னால் அவர்கள் ஆயுளில் இப்படி, இத்தனை பெரிய விட்டிலைப் பார்த்தது கிடையாது; கேள்விப்பட்டதும் கிடையாது.

எங்க்கச்சி பயந்துபோய் புருஷனைச் சேர்த்துக் கட்டிக்கொண்டாள்.

என்ன இது! உலகம் அழிவுகாலத்துக்கு வந்துவிட்டதா?

உலகம், பிரளயம் வந்து அழியப்போகும் போது மழை பெய்யுமாம்; நாள் கணக்கில் நிற்காமல் சரமழை பெய்யுமாம். அந்த மழைச்சரத்தின் கனம் யானைத் துதிக்கைத் தண்டி இருக்குமாம். ஆனால் யாரும் விட்டில் பூச்சி வந்து உலகத்தை அழிக்கும் என்று சொல்லலையே?

அவர் மனைவியை உதறிவிட்டு கோபத்தோடு போய் அந்த விட்டில்களை அடித்து விரட்டினார். செழுமையான அந்தச் செடி இருந்த இடத்தில் ஒரு கம்பும் அதில் சில விளாருகளுமே நின்றுகொண்டிருந்தது பரிதாபமாக இருந்தது.

அவருக்குத் தொண்டையை அடைத்தது. எந்தப் பக்கம் எங்கே திரும்பினாலும் படபடவென்ற சத்தத்துடன் அதே விட்டில்கள்.

கோபல்ல கிராமமே ஒரு தேன்கூடு மாதிரியும் இந்த விட்டில்கள் அதில் மொய்க்கும் ஈக்களைப்போலவும் காட்சி தந்தது.

கொஞ்ச நேரத்துக்கெல்லாம் மனித அபயக்குரல்கள் கர்ண கடூரமாக ஒலிக்க ஆரம்பித்து.

ஜனங்கள் நெஞ்சிலும் வாயிலும் அறைந்துகொண்டு அழும் கூக்குரல் கேட்டது. காடுகளில், விளைந்த கம்மங் கதிர்களுக்குக் காவலாக பரண்மேல் உட்கார்ந்துகொண்டிருந்தவர்கள் திகைத்து, இறங்கிவந்து விட்டில்களை விரட்டிப்பார்த்தார்கள்.

கம்புகளால் அடித்துப் பார்த்தார்கள். சோ சோ என்று கூப்பாடு போட்டுப்பார்த்தார்கள். கதிர்களை மறைத்துக்கொண்டு உட்கார்ந்திருந்த விட்டில், பிறகு கதிர் காணாமல் விட்டில் மட்டுமே கண்ணுக்குத் தெரிந்தது!

ஒவ்வொரு பயிரின் கீழிருந்து உச்சி வரைக்கும் விட்டில்கள். அவைகள் மேயும் சத்தம் நெறுக் நெறுக் என்று காடெல்லாம் ஒன்றுபோலக் கேட்டது.

எதைக் கொல்லுவது; எப்படிக் கொல்வது? விட்டிலைப் பிடித்தால் ரம்பம் போன்ற அதன் பின்னத்தங் கால்களால் உதைத்துக் கையை ரணமாக்கி விடுகிறது.

நல்லமனசு திரவத்தி நாயக்கர் அவருடைய புஞ்சையில் காவல் இருந்தார். கதிர் நன்றாக விளைந்திருந்தது. அவருக்கு மட்டுமல்ல, அந்த வருசம் கிராமம் பூராவுமே அப்படி. நாளைக்குக் கதிரைப் பிரக்கணம் என்று நினைத்திருந்தபோது இப்படி ஆகிவிட்டது.

நல்லமனசு நாயக்கர் விட்டில்களை விரட்டிப் பார்த்தார். தன்னை மூடியிருந்த துப்பட்டியை எடுத்து அவைகளை அடித்து அடித்து விரட்டினார். அசையவே இல்லை. அடியினால் பல விட்டில்கள் விழுந்து குற்றுயிராயின. சிலது செத்தன; ஆனால் போகவே இல்லை.

அவ்வளவு பசி அவைகளுக்கு!

தன் கண்ணெதிரே தான் சிரமப்பட்டு உண்டுபண்ணிய மகசூல் அழிய எந்த சம்சாரிதான் சம்மதிப்பான்.

பக்கத்துப் புஞ்சைக்காரனைத் துணைக்குக் கூப்பிடலாமென்றால் அங்கேயும் இதே சோகம். நாயக்கர் ஓடி ஓடி அலுத்துப்போனார். வருஷத்துக்கு ஒரு மகசூல்; அடுத்த தை மாசத்தை இனி எப்படிப் பார்க்கிறது? மனுசருக்கு உணவு இல்லை; கால் நடைகளுக்கு கூளம் இல்லை. எல்லாம் முடிந்தது. முடிந்தது எல்லாம்.

"அய்யோ தேவுடா . . ." என்று மண்ணில் விழுந்து அழுதார். கைக்குக் கிடைத்த தின்பண்டத்தை காக்கை பறித்துக் கொண்டு ஓட கீழே விழுந்து புரண்டு அழும் குழந்தை போலிருந்தது."

- கோபல்ல கிராமம் , கி.ரா (1976)

*நன்றி: கே.என்.சிவராமன்(கோபல்லபுரம் கிராமம் பதிவிற்கு)

-முகேஷ் சுப்ரமணியம்

வியாழன், 28 மே 2020

chevronLeft iconமுந்தையது
அடுத்ததுchevronRight icon