மின்னம்பலம் மின்னம்பலம்
காலை 7, வெள்ளி, 15 நவ 2019

சிறப்புக் கட்டுரை: ஒன்றிய அரசு இழைக்கும் மற்றுமொரு அநீதி - 1

சிறப்புக் கட்டுரை: ஒன்றிய அரசு இழைக்கும் மற்றுமொரு அநீதி - 1

ஜெ.ஜெயரஞ்சன்

கடந்த இரண்டு வாரக் காலமாகவே தென்னிந்திய அரசியல் என்பது மிகவும் பரபரப்பாகவே இருந்து கொண்டிருக்கிறது. இந்தப் பரபரப்புக்கு முக்கியக் காரணியாக இருந்தது 15ஆவது நிதிக்குழு பற்றி வந்த ஓர் அறிவிப்பாகும். 2020 முதல் 2025 வரையிலான ஐந்தாண்டுக் காலத்துக்கு ஒன்றிய அரசுக்கு வந்துசேரும் வரி வருவாயில் அதனுடைய செலவுகள் போக மீதமிருப்பதை எவ்வாறு, எந்த விகிதத்தில் மாநிலங்களுக்குப் பகிர்ந்தளிப்பது என்பதைத் தீர்மானிக்க அமைக்கப்பட்டதுதான் பதினைந்தாவது நிதிக்குழு. இந்த நிதிக்குழு அமைப்பானது நமது அரசியல் சாசனத்திலேயே வரையறுக்கப்பட்ட ஒன்று.

மாநில அரசு வசூலிக்கும் மறைமுக வரி வருவாயை மாநில அரசு வைத்துக்கொள்ளலாம் என்றும் ஒன்றிய அரசு வசூலிக்கும் வரி வருவாயில் ஒரு பகுதியை ஒன்றிய அரசு வைத்துக்கொண்டு மீதத் தொகையை மாநிலங்களுக்குப் பிரித்தளிக்க வேண்டும் என்றும் அரசியல் சாசனத்தை நம்நாடு உருவாக்கியபோது வரையறை செய்தது. அதை எவ்வாறு பிரித்தளிக்க வேண்டுமென்ற வினா எழுந்தபோது நிதிக்குழு அமைத்து நிதியை பிரித்தளிக்கலாம் என்று முடிவு செய்யப்பட்டது. அதன்படி ஒவ்வோர் ஐந்தாண்டுக்கும் ஒரு நிதிக்குழு தொடர்ந்து இயங்கி வருகிறது. இப்போது பதினைந்தாவது நிதிக்குழு அமைக்கப்பட்டுள்ளது. இக்குழுவின் தலைவராக முன்னாள் ஐஏஎஸ் அதிகாரி என்.கே.சிங் நியமிக்கப்பட்டுள்ளார். அவர் ஒன்றிய அரசின் செயலாளராகப் பல ஆண்டுகள் பணிபுரிந்தவர். பதவி முடிந்து ஓய்வுபெற்ற பின் மாநிலங்களவையின் (பாஜக) உறுப்பினராகப் பணியாற்றி வருகிறார்.

இந்த 15ஆவது நிதிக்குழுவின் விவகாரங்கள் இப்போது மிகவும் சர்ச்சைக்குள்ளாகியிருப்பது ஏன் என்று பார்ப்போம்...

இந்த நிதிக்குழுவுக்கு இடப்பட்ட பணிகள் அல்லது வழிகாட்டுதல்கள்தான் இப்போது சர்ச்சையை உருவாக்கியுள்ளது. இந்த நிதிக்குழுவின் வழிகாட்டுதல்கள் பற்றி வன்மையாகக் கண்டிக்காத தலைவர்களே இல்லை. திராவிட முன்னேற்றக் கழகத்தின் செயல் தலைவரும், தமிழக சட்டமன்ற எதிர்க்கட்சித் தலைவருமான மு.க.ஸ்டாலின் ஒரு நீண்ட கடிதத்தைப் பத்து மாநில முதல்வர்களுக்கு அனுப்பியிருந்தார். அதேபோல, கர்நாடக முதல்வர் சித்தராமையா மிகக் கடுமையான விமர்சனங்களைத் தொடர்ந்து வைத்துக்கொண்டே இருக்கிறார். ஆந்திர முதல்வர் சந்திரபாபு நாயுடுவும் தெலங்கானா முதல்வர் சந்திரசேகர ராவும் இத்தகைய கண்டனக் குரல்களை எழுப்பியுள்ளார்கள். கேரள நிதியமைச்சர் பேராசிரியர் தாமஸ் ஐசக் இதற்காகத் தென்மாநில நிதியமைச்சர்களின் கூட்டத்தைக் கூட்டியுள்ளார்.

இவ்வளவு பெரிய எதிர்ப்புக் குரல் கிளம்பியது ஆச்சர்யமான ஒன்றுதான். இது ஒருபுறமிருக்க, இந்திய ஒன்றியத்தை ஆளும் பாஜக அரசு இதனால் தனது பெயர் இன்னும் மோசமாகி வருவதை உணர்ந்ததாலோ என்னவோ தெரியவில்லை; மார்ச் 28ஆம் தேதியன்று அக்கட்சியின் முக்கியமான தலைவரான ராம்தேவ் நிதிக்குழுவின் தலைவராக நியமிக்கப்பட்டுள்ள என் .கே.சிங்கைச் சந்தித்துத் தென்மாநிலங்களில் எழும்பும் கவலைக் குரல்கள் பற்றி விவாதித்தாக ஒரு செய்தியை இந்து பத்திரிகை வெளியிட்டுள்ளது. அந்தச் செய்திக்குறிப்பில் மற்றுமொரு தகவலும் தெரிவிக்கப்பட்டுள்ளது. அதாவது, ‘தென்மாநிலங்கள் இதுகுறித்து கவலை கொள்ளத் தேவையில்லை. அவர்களது நலனைக் கணக்கில்கொள்ளும் வழிகாட்டுதல்களும் இந்த நிதிக்குழுவுக்கு வழங்கப்பட்டுள்ளது’ என்று அறிக்கை தெரிவிக்கிறது. ஆனால், அந்த அறிவிப்பு உண்மைதானா அல்லது கண்துடைப்பா என்று பார்த்தோமேயானால், அது முழுக்க முழுக்க கண்துடைப்பு என்பதுதான் நமக்குப் புலப்படுகிறது. அது பற்றி ஏன் அச்சம் கொள்கிறோம் என்பதற்குப் பல காரணங்கள் உள்ளன. இந்த நிதிக்குழு அமைக்கப்படும்போது ஒன்றிய அரசு நிதிக்குழுவுக்கு அளித்துள்ள வழிகாட்டுதல்கள் அதிர்ச்சியளிக்கக் கூடிய பல தகவல்களை நமக்கு அளிக்கிறது.

மாநிலங்களுக்கான வருவாய் பற்றாக்குறையை நிவர்த்தி செய்வதற்காக ஒவ்வொரு வருடமும், ஒன்றிய அரசு குறிப்பிட்ட நிதியைத் தரும். அந்த நிதியை எப்படி ஒழிப்பது என்பதற்காக ஒரு தந்திரமான முறையை ஆராயுமாறு ஒன்றிய அரசு சொல்லியிருக்கிறது. இதற்கு முன்பிருந்த நிதிக்குழுக்கள் எல்லாம் போதிய வரி வருவாய் இல்லாத மாநிலங்கள், போதிய வரி வருவாய் உள்ள மாநிலங்கள் என இரண்டாகப் பிரிக்கும். போதிய வரி வருவாய் இல்லாத மாநிலங்கள் வருவாய் பற்றாக்குறையில்தான் தங்களுக்கான செலவுகளை மேற்கொள்ள வேண்டியிருக்கும். இத்தகைய மாநிலங்களை உதவி தேவைப்படும் மாநிலங்கள் என்று வகைப்படுத்துவார்கள். ஒரு மாநிலத்துக்கு உதவி தேவையா என்பதை முதலில் கணக்கிட்டு, பிறகு எவ்வளவு தொகை தேவை என்பதையும் கணக்கிடுவார்கள்.

பல மாநிலங்கள் தங்களது வருவாய் பற்றாக்குறையைத் தொடர்ந்து குறைத்து வருவாய் பற்றாக்குறையே இல்லாத மாநிலமாக மாறிவிட வேண்டும் என்று உறுதிகொண்டு அதற்குண்டான சட்டத்திட்டங்களை ஏற்கெனவே உருவாக்கியுள்ளன. அதற்குப் பெயர் எஃப்.ஆர்.பி.எம் சட்டம் (FRBM Act). இந்தச் சட்டத்தை அனைத்து மாநிலங்களும் நிறைவேற்றியுள்ளன. ஒரு குறிப்பிட்ட கால வரையறைக்குள் தங்களது வருவாய் பற்றாக்குறையை பூஜ்யத்துக்குக் கொண்டு வந்துவிட வேண்டும் என்பதுதான் இதன் நோக்கம். ஆனால், எந்த மாநிலத்தாலும் வருவாய் பற்றாக்குறையே இல்லை என்ற இலக்கை அடைய இயலவில்லை.

எடுத்துக்காட்டாகத் தமிழகத்தை எடுத்துக்கொண்டால், எஃப்.ஆர்.பி.எம் சட்டத்தையே இதுவரை ஐந்து - ஆறு முறை திருத்திவிட்டது. 2004, 2005, 2010, 2016 எனப் பலமுறை திருத்தியுள்ளார்கள். ஒவ்வொரு முறையும் பூஜ்ய வருவாய் பற்றாக்குறையை அடைவதற்கான இலக்கை தள்ளிப்போட்டுக்கொண்டே வந்துள்ளார்கள். இப்போதைய எதிர்பார்ப்பின்படி 2019-20ஆம் நிதியாண்டில் அந்த நிலையை அடைந்து விடலாம் என்று மதிப்பிட்டுள்ளார்கள். மீண்டும் ஒருமுறை இந்தச் சட்டத்தை திருத்துவதற்கும் நிறைய வாய்ப்புகள் இருக்கின்றன. தமிழ்நாடாவது சட்டத்தைத் திருத்தி அந்தச் சட்டத்துக்குள் செயல்பட்டுக் கொண்டிருக்கிறது. ஆனால், பல மாநிலங்கள் அந்தச் சட்டத்தை திருத்தாமலேயே காலத்தை ஓட்டிக்கொண்டிருக்கிறன. அதை உற்றுக் கவனித்து அதற்குண்டான நடவடிக்கைகளை எடுக்க வேண்டிய ஒன்றிய அரசோ, எந்த நடவடிக்கையும் எடுப்பதில்லை என்பதுதான் உண்மை. இப்படியொரு சட்டம் இருக்கும் சூழலில் நிதிக்குழு எதற்காக வருவாய் பற்றாக்குறை நிதியை வழங்க வேண்டும் என்ற எண்ணத்தில்தான் 15ஆவது நிதிக்குழுவை இதுகுறித்து ஆராய ஒன்றிய அரசு கேட்டுக்கொண்டுள்ளது. இது நியாயம்தானே என்பது போல் நமக்குத் தெரியலாம்.

ஆனால், கடந்த 15 முதல் 20 வருட கால வரலாற்றை எடுத்துப் பார்த்தோமேயானால் எந்த மாநிலமும் சொன்னது போன்று வருவாய் பற்றாக்குறையைக் குறைத்துக்கொள்ள இயலவில்லை என்பதே நிதர்சனம். அதுமட்டுமல்ல, இதற்கு முந்தைய 14ஆவது நிதிக்குழு ஒவ்வொரு மாநிலமும் எந்த அளவுக்கு நிதிப்பற்றாக்குறையை எதிர்கொள்கிறது என்று மதிப்பீடு செய்து அதற்குத் தகுந்தாற்போல் நிதியளிக்கவும் பரிந்துரைத்திருந்தது. ஆனால், அந்தப் பரிந்துரையிலும் தமிழ்நாடு உள்ளிட்ட பல மாநிலங்கள் விடுபட்டுப் போயின. அடுத்ததாக, மாநிலங்களுக்கான உரிமையின் (devolution) பேரில் வந்து சேரக்கூடிய பணத்தை மாநில அரசுகள் எந்த வகையில் வேண்டுமானாலும் செலவு செய்து கொள்ளலாம். இதற்கான ஒதுக்கீடு 35 விழுக்காட்டிலிருந்து 45 விழுக்காடாக உயர்த்தப்பட்டது. அதேபோல, மத்திய, மாநில அரசுகள் இணைந்து செயலாற்றும் திட்டங்களுக்கான செலவில் (scheme grants) எவ்வளவு நிதியை அளிக்க ஒன்றிய அரசு பொறுப்பேற்றுக் கொண்டதோ அந்த விகிதத்தில் நிதியை மாநிலங்களுக்கு அளித்துவிட வேண்டும்.

ஆனால், 14ஆவது நிதிக்குழுவின் பரிந்துரையின்படி மாநில உரிமைகளுக்கான நிதி 45 விழுக்காடாக உயர்த்தப்பட்ட அதேவேளையில், மத்திய, மாநில அரசுகள் இணைந்து செயலாற்றும் திட்டங்களுக்கான நிதியைக் குறைத்துவிட்டது. எடுத்துக்காட்டாக, பள்ளிகளில் செயல்படுத்தப்படும் சர்வ சிக்ஷா அபியான் (அனைவருக்கும் கல்வி) திட்டத்தைச் செயல்படுத்துவதற்கு ஒன்றிய அரசு 90 விழுக்காடும், மாநில அரசு 10 விழுக்காடும் செலவிடப் பொறுப்பேற்றன. ஆனால், இப்போது இதற்கான ஒன்றிய அரசின் ஒதுக்கீடு 70 விழுக்காடாகக் குறைந்துபோனது. கூடுதலாக வழங்கப்பட்ட மாநில உரிமைகளுக்கான நிதியிலிருந்து செலவு செய்துகொள்ளுங்கள் என்று கூறுகிறது ஒன்றிய அரசு. அந்தவகையில் இதன்மூலம் வருவாய் இழப்பு மற்றும் லாபம் ஆகிய இரண்டையும் கணக்கிட்டுப் பார்த்தால், மாநிலங்களுக்கான வருவாய் குறைந்துள்ளது என்பது தெரியவருகிறது. இதைப் புதிதாக வெளிவந்துள்ள புள்ளி விவரங்களும், ஆய்வுகளும் உறுதிப்படுத்துகின்றன.

14ஆவது நிதிக்குழு பரிந்துரைத்த 42 விழுக்காட்டுப் பங்கை மாநிலங்களுக்கு வழங்கியதால் ஒன்றிய அரசின் நிதி எவ்வாறு பாதிக்கப்பட்டது என்பதைக் கணக்கில்கொள்ள வேண்டும் எனவும் ஒன்றிய அரசு 15ஆவது நிதிக்குழுவுக்கு அறிவுறுத்தியுள்ளது. ஒன்றிய அரசின் வரி வருவாய் எவ்வளவு, அதன் செலவு எவ்வளவு, அதுபோக மாநிலங்களுக்கு பிரித்தளிக்க வேண்டிய தொகை எவ்வளவு, என்பதையெல்லாம் தீர்மானிப்பது நிதிக்குழுதான். இவற்றையெல்லாம் ஒன்றிய அரசு உத்தரவாகச் சொல்ல வேண்டியதற்கு எந்த அவசியமும் கிடையாது. அதேபோல மாநிலங்களுக்கு எதன் அடிப்படையில் எவ்வளவு பிரித்தளிப்பது என்பதையும் நிதிக்குழுதான் தீர்மானிக்கும். ஒன்றிய அரசோ, மாநில அரசோ இதைத் தீர்மானிக்க இயலாது என்பதுதான் இதன் சட்ட திட்டத்துக்குள் அடங்கும் ஒன்றாகும். ஆனால், இப்போது ஒன்றிய பாஜக அரசு எதன் அடிப்படையில் நிதிக்குழுவுக்கு உத்தரவிட்டிருக்கிறது என்பது புரியவில்லை.

(இக்கட்டுரையின் இரண்டாம் பாகம் மதியம் 1 மணி அப்டேட்டில்....)

கட்டுரையாளர் குறிப்பு:

ஜெ.ஜெயரஞ்சன், பொருளாதார ஆய்வாளர். சென்னை எம்.ஐ.டி.எஸ் நிறுவனத்தில் முனைவர் பட்டம் பெற்றவர். சென்னை மாற்று வளர்ச்சி மையத்தை (ஐடிஏ) உருவாக்கி, தொடக்கம் முதல் இயக்குநராகப் பணியாற்றி வருகிறார். தமிழக சமூக, பொருளாதாரப் பிரச்சினைகள் குறித்துக் கடந்த முப்பது ஆண்டுகளாக ஆய்வுகள் மேற்கொண்டு வருகிறார். இவரது ஆய்வுக் கட்டுரைகள் முக்கிய ஆய்விதழ்களிலும் புத்தகங்களாகவும் வெளிவந்துள்ளன.

மின்னஞ்சல் முகவரி: [email protected]

சனி, 31 மா 2018

chevronLeft iconமுந்தையது
அடுத்ததுchevronRight icon